Dag 2 (vrijdag 15 juli 2011)

Na een slechte nachtrust (vanwege de hitte en misschien de jetlag) waren we vroeg wakker. We hebben lekker rustig aangedaan en flink gelachen met Jennifer. Ik heb haar wat souvenirs gegeven zoals drop, stroopwafels en een shirt wat ik voor haar heb gemaakt met de tekst YELLOW erop. (dat zeggen wij altijd in plaats van Duh! Onderling grapje dus). Het ontbijt was met de hele groep. Het is hier echt erg luxe, en het ontbijt zag er dan ook weer bijzonder goed uit. Gewoon brood kennen ze hier wel, maar dat eten ze blijkbaar niet zo vaak. Het ontbijt bestond uit muffins, en andere lekker koffiekoeken en yoghurt. Ons hotel heeft een eigen Starbucks koffiebar, dus dat is prima geregeld. Deze koffie stond dan ook bij het buffet net als thee en jus ‘d orange. Om 09:00 uur begon de officiële openingssessie welke live op internet was te volgen. En dat is ook gelukt want we kregen een sms’je van Fleur dat ze mee konden kijken. Heerlijk idee dat hun bijna aan de andere kant van de wereld de zelfde beelden zien. Geeft je toch het gevoel dat ze erbij zijn! De “all star UWP band” begon te spelen. Het openingslied van de show “Song for the World” werd uitgevoerd, en het moment dat alle vlaggen naar binnen werden gebracht was wel even heel emotioneel. Mooi gewoon! Er waren diverse toespraken en vooral die van Tom Sullivan maakte wel indruk bij mij. Hij is blind, zingt te sterren van de hemel, en heeft een zeer leuk gevoel voor humor. In de All star groep zit namelijk een hele goede zangeres welke ook blind is. Tom sullivan zei dat hij dat niet leuk vond, want hij was altijd de gene die blind was en goed kon zingen…J. Een ander voordeel van blind zijn was ook dat je na 20 jaar niet kon horen of iemand ouder was geworden.

Na deze openingssessie was er nog een toespraak van Carlyn Lee, maar daar zijn we niet heen geweest. Wij vonden dat er wel voldoende is gekletst voor de hele dag en besloten heerlijk naar het zwembad te gaan. Heerlijk luxe hoor, Handoeken kun je zo bij de ingang van het zwembad meekrijgen. Zoveel als je wilt. Ook is er bediening op het zwembad. Zet maar op mijn rekening! Heerlijk aan de cocktails enzo… (die komen met die hitte trouwens best wel snel binnen…hahaha) Voor de lunch hebben we friet besteld met chickewraps, en Raymond heeft friet met een hamburger besteld. Het is hier zo giga warm dat we het op het laatst zelfs in de schaduw niet meer aan konden. Flink verkleurd. Nog net niet verbrand gelukkig.

We kwamen erachter dat ons fototoestel weg was en hebben stad en land afgezocht. De koffers helemaal uitgemolken, de tassen, het zwembad, de zaal, de receptie, lost and found….niks! Potjasdosie!

Half 6 was ons "BBQ across America" Buffet. Het buffet was wederom buiten. Dat is natuurlijk wel een voordeel als je altijd goed weer hebt. Het eten konden we weer in de grote zaal nuttigen aan de grote tafels.

(Rest van het verhaal komt z.s.m. en foto's komen er ook nog bij.... )

Dag 1 (donderdag 14 juli 2011)

Vroeg in de ochtend werden we wakker door veel stemgeluid van buiten. Ik sta op. Open de gordijnen en de schuifpui, (welke met veel geluid opengaat) en sta oog in oog met de hele groep van Boardmembers. De hele groep kijkt omhoog en begint te lachen. Een van de mannen riep met een lach: “Hi, we are here for you. What shall we sing?”  Dit was een hilarisch moment.

Voor het ontbijt zijn we naar de ontbijtzaal gegaan en hebben op het terras, waar het direct al erg heet was, zitten smullen van de bagels, het verse fruit, toast, roerei en gebakken spek. De rekening was niet echt grappig.

Gisteren op het terras hebben we afgesproken dat de mensen die naar de shopping mall willen gaan om 10:00 uur bij de receptie moeten verzamelen.  We hebben heerlijk rondgeslenterd in deze giga mall met winkels als Sears, JC Penny’s, H&M, Macy’s, Cheesecakefactory, Crocs, Lids (een winkel met allen maar petjes), en wat me heel erg heeft verbaasd is de dierenwinkel. We liepen zomaar even naar binnen, en hoe verder we naar binnen liepen hoe vervelender ik me ging voelen. In de etalage (glazen kooi eigenlijk) lag een labrador puppie in een hele kleine ruimte. We liepen verder naar achteren, en daar waren nog meer van die kleine kooitjes met allemaal puppies. Zielig gewoon!

Na deze vreemde winkel hebben we ons om 12:00 uur verzameld bij de foodcorner voor lunch. Hier zaten heel veel eet tentjes bij elkaar, en 1 gezamenlijk terras waar je je lunch op kon eten. Aan keus ontbrak het er niet. Subway had een uitgebreide keuze uit gezond brood, beleg en sausjes. Maar er was ook een Tacobell, CajunGrill, Burger King enz. Bij terugkomst bij het hotel wilden wij naar het zwembad gaan. Het begon gezellig druk te worden bij de receptie, en overal waar je keek zag je mensen met elkaar knuffelen en gillen van blijdschap. Allemaal uppies die elkaar na vele jaren weer terugzien. In de gang liepen we Pirre en David tegen het lijf. Zij zaten samen in de shuttle van het vliegveld naar het hotel. David vertelde dat hij Jennifer al op het vliegveld had gezien, dus we besloten op haar te wachten voor we naar het zwembad gingen. Het duurde voor ons te lang, aangezien we ECHT aan verfrissing toe waren. We besloten te gaan zwemmen. Na ongeveer een half uur gingen wij ons net afvragen of Jennifer al in de buurt was. Opeens zagen wij een hoog zwangere dame met lang donker haar voorbij lopen. Ja, het was Jennifer. Na een heerlijke dikke (letterlijk) knuffel zijn we aan het zwembad gaan liggen voor ongeveer een uur ofzo. Daarna zijn we naar onze kamer gegaan om ons op te frissen voor de ontvangst receptie en het diner. We kregen een heerlijke Sangria en kwamen eerste allemaal bij elkaar in aparte ruimtes. Alle groepen opgeslits op reis jaar. Dus, iedereen die in 1981 heeft gereisd in 1 ruimte, de zaal daarnaast voor 1986, de zaal daarnaast voor 1991 etc. Na de receptie was er buiten een buffet en konden iedereen in een grote zaal, aan grote ronde tafels plaatsnemen, ingedeeld op het jaar waarin je hebt gereisd. Wij zaten aan tafel met Nikki, Martha, Jennifer, Andy, Alex, Bille, Sheila en Nathalie.

Na het eten werd er eerst een dia voorstelling weergegeven met allemaal foto’s van diverse groepen door de jaren heen. Gevolgd door een openingswoord en wat live muziek verzorgd door de Cowell brothers. Om 10:00 ging er een dans en karaokeparty van start die wij allemaal hebben overgeslagen en besloten om lekker te gaan kletsen op terras. Lekker warm, Margaritha in de ene hand, fototoestel in de andere, vuurtje, mooi verlicht zwembad en citylights op de achtergrond…… Wat wil een mens nog meer!

Awesome!!!! J

De reis (woensdag 13 juli 2011)

Eindelijk is het zover. De grote dag is aangebroken voor een lange reis naar Amerkia. Om kwart over 6 kwam Frank, mijn zwager, ons ophalen om ons, samen met de kinderen, naar het treinstation in Apeldoorn te brengen. Het afscheid van de lieve kindjes viel wel zwaar aangezien het voor ons allemaal de eerste keer was in 11 jaar dat Raymond en ik samen op vakantie gaan.

De trein kwam netjes op tijd aan, en na een flink aantal dikke knuffels en dikke tranen stapten we in de trein. De deuren gingen dicht, en we lieten een verdrietig jongetje en en meisje achter samen met onze zwager. Tim liep nog een stukje met de trein mee en gooide heeeeel veel kushandjes naar ons toe.

Op Schiphol was het even zoeken naar de juiste gate, en vanaf daar liep alles op rolletjes. De eerste vlucht ging naar London. Netjes op tijd. Vlak voor de landing kwam er een stewardes naar ons toe om ons te vertellen dat wij een expres ticket zouden krijgen zodat de overstap vlot zou verlopen aangezien de aansluiting voor de reis naar Dallas erg krap was qua tijd. Het verliep allemaal op rolletjes. Konden alles in 1 streep doorzetten, dus geen wachttijd. Helemaal super.

De reis naar Dallas was erg lang, maar heel rustig. De oversteek duurde 10 uur. Wij zaten in het middendeel. Een rij met 5 stoelen naast elkaar. Wij zaten er tussenin. Links een jong stel dat al lag te slapen toen wij moesten instappen. Rechts een jonge man opweg naar Phoenix. Ook hij heeft bijna de hele weg geslapen. Erg handig als je even je benen wilt strekken.

Na 3 uur wachten in Dallas konden wij weer aan boord voor de laatste vlucht. Wij hadden een raamplaats, en één plaats aan het middenpad. Er zat een wat oudere heer op de middelste stoel. Hij vroeg direct aan ons of wij samen aan het reizen waren en of wij bij elkaar wilden zitten. Hij schoof op naar het raam, en ik vroeg of ik daar misschien mocht zitten omdat wij graag de omgeving willen zien. Dit was geen probleem en wij kwamen in gesprek. Deze man heet Donald Diamond. Hij vroeg waarom wij speciaal naar Tucson wilden gaan. Natuurlijk vertelden wij het hele verhaal van Up With People. Waarop hij zei dat hij Dhr Blanton Belk (oprichter van UWP) goed kent, en dat hij UWP heel lang financieel heeft ondersteunt. Of dat even toeval is….. Hij blijkt ook de eigenaar te zijn van de Old Tucson Studio’s.

Aangekomen in Tuscon hing er een electronisch welkomst bord met de tekst Welcome Up With People Reunion. Dit was echt leuk om te zien. Het klinkt misschien vreemd maar voor mij voelde het direct weer heel vertrouwd. Coming home…..

In het hotel ingecheckt en naar onze kamer gelopen. Eerst natuurlijk het uitzicht bekijken…..parkeerplaats….niet echt gezellig.

Wij weer terug naar de receptie en uitgelegd dat wij langer blijven en er nog even een kleine vakantie van willen maken, en om die reden heel graag een kamer met een mooi uitzicht zouden willen hebben als dat nog mogelijk is. Gelukt! We kijken nu heerlijk op het zwembad. Wauw, wat een geweldige locatie. Super luxe, super warm, super kaktussen J

Na het inchecken en kort op adem komen zijn we naar het terras gegaan opzoek naar de eerste gearriveerde Uppies. Alex, Hilde, Robyn, Bille en Nathalie waren er inderdaad al. Even lekker knuffelen natuurlijk en heerlijk chillen in de luxe lounge stoelen op het terras. Nu is het tijd om te gaan slapen.

Weltrusten!

Het hotel

Heerlijk gevoel, dat je de koffers op bed hebt liggen, en allerlei kleine spullen er bij in blijft proppen. Toch al weer een koffer van 22 kilo. De schoenen moeten er nog bij in, maar ja, dat zijn alleen maar van die platte slippers en lage schoenen. Bergschoenen nemen we niet mee, hoewel Raymond en ik zojuist nog even op een mooie site hebben zitten neuzen voor wat leuke activiteiten.
Er staan prachtige wandelingen in door de bergen en langs mooie watervallen en rotspartijen. Zeker de moeite waard om deze excursie te gaan ondernemen.

Wij zullen verblijven in het JW Mariot hotel. Hieronder een paar foto's zodat jullie een idee hebben hoe de omgeving en het hotel er uitzien.

Voorbereiden

Binnenkort is het zover. Dan gaat de vakantie weer van start. Na 11 jaar is het voor mijn man en mij weer eens tijd voor een heerlijke vakantie samen. Even weg uit het gezinsleven, en heerlijk weer tijd voor elkaar om rustig te praten, te lachen, te wandelen, te zwemmen, te shoppen, te zonnen en nog veel meer van die vakantie dingen.


Alle voorbereidingen zijn ongeveer getroffen. Tickets geboekt, visum aangevraagd, kleding ligt zo goed als klaar, buitenlandse stekker gekocht en Amerikaanse dollars in de knip. Ja! Inderdaad we gaan naar Amerkia. Tucson wel te verstaan. Het is voor mij dit jaar (deze zomer) al weer 20 jaar geleden dat ik met de geweldige internationale zang- en dansgroep Up With People heb rondgereisd door Amerika, Canada en een klein stukje van Europa. Daarmee is het ook 20 jaar geleden dan ik veel mensen, die ik toen heb leren kennen, voor het laatst heb gezien. Gelukkig hebben we tegenwoordig Facebook waar veel van deze lieve mensen ook op zitten. Leuk om af en toe even mee te chatten of zelfs te skypen.

Mijn beste UWP (Up With People) vriendin Jennifer is hoog zwanger van haar 2e kindje. Ze is half augustus uitgeteld, en met haar zullen wij 3 dagen haar/onze kamer delen. Dat wordt weer ouderwets keten denk ik zo, en we hebben er erg veel zin in. Het hotel is voorzien van een geweldig zwembad (zie hieronder) en dus zullen wij daar regelmatig te vinden zijn, althans dat mag ik wel hopen in elk geval aangezien het daar ongeveer 40 graden is in deze tijd van het jaar. Maandag nog 1 dag werken, en dan heb ik vakantie. Heerlijk! Ik kijk er zooo naar uit!

 

Voor enkele verslagen van mijn reis met Up With People kun je mijn Engelse blog lezen door op mijn profiel (foto) te klikken. Daar krijg je dan een overzicht van mijn blogs. Deze blog heb ik bewust in het Engels geschreven zodat ook de mensen waarmee ik heb gereisd, dit kunnen volgen, en misschien daar weer hun eigen herinneringen uit kunnen halen.